خب بعد از 2 روز نسبتا ابری و گرفته، امروز حالم بهتره انگاردیشبم بچه ها سر کلاس خیلی مسخره بازی دراوردن کلی خندیدم و بهتر شدمدیگه تو سراشیبی 30 سالگی افتادی باید یاد بگیری اوضاعو کنترل کنی دخترِ خوب.نه اینکه باز تا یه چیزی شد زانوی غم بغل کنی.البته بزرگوار خودش گفته بار امانتی که زمین و اسمون و کوه و اینا از قبولشسر باز زدن رو گذاشتیم رو دوش انسان؛ چه توقعیه که همیشه عادی و اوکی باشی؟(آخه این چه کاری بود عزیز من؟ انسان گناه داشت خب)نمیدونم شایدم کنترل زندگیم افتاده دست این هورمونای بی پدر و مادرباید بیشتر حواسم به خودم باشه.از من فقط یه دونه تو دنیا هست (یکم خودشیفته ام میدونم) نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم بهمن ۱۴۰۲ساعت 12:57 توسط mahtab| |

بلاخره از «اکبر بیکار »بودن در اومدم آو آو آوآو -با ریتم عمو صادق بوقی خواند شود.استادمون گفت که یه سری کلاس دارهکه مدرسش دیگه نمیاد (در واقع از دست این مادون حیوانات- دانش آموزای پسر- فرار کرده)و اینا هم نمیخوان دیگه از بیرون تیچر بیارن (احتمالا جهت حفظ آبرو)و میخوان از بچه های خودشون نیرو بگیرن.بعد گفت ایا علاقه داری تدریس کنی؟گفتم یسسسسسسسسسسسسسس.البته که پولش خیلی ناچیزه حتی خود استادمونم گفت و گفت که فقط برای پیشرفت خودم این پیشنهاد رو داده و میتونم قبول نکنماما گفتم پولش مهم نیس و تجربه اش مهمتره (زر میزدم پولش مهم بود اما خب برای اینکه یه مدت سرم گرم شه و از یکنواختی دربیام قبول کردم.) و اینگونه شد که بنده تیچر شدم و در 21 آذر 1402 اولین کلاس خود را برگزار کردم. امیدوارم که تعداد کلاس هایی که بهم میده بیشتر شه تا هم حقوقم بیشتر شههم خودم با تجربه تر شم و بتونم کلاس خصوصی بذارم. ************************تنکس گاد حقیقتا این چیزا خوشحالی نداره اما توی این زندگی وامونده همین چیزای کوچیک منو خوشحال میکنه. همین که دوباره بتونم رویا داشته باشم... . :)) نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم آذر ۱۴۰۲ساعت 1:34 توسط mahtab| |

چند تا عکس یادگاری
با یه بغض و چند تا نامه
چند تا آهنگ قدیمی
که همه دلخوشیامه
آینهای که رو به رومه
غرقه تو بهت یه تصویر
بارونای پشت شیشه
منو تنهایی و تقدیر...